امروز جمعه 09 سپتامبر 2011 میلادی مطابق با 18 شهریور ماه 1390 خورشیدی …
- سلام …
- دوشنبه ای که آنسان گذشت به جمعه دیداری ختم میشد که در اون به طور رسمی خانواده ی من ، ” تو ” ی من رو از خانواده اش خواستگاری میکردند . بر اساس رسم هدایایی رو تهیه کردیم . و انگشتری ای که پذیرفتنش نشانی میشد از رسمیت نامزدی مان … جمعه رو با هزار بیم و امید به سوی خانه یار میرفتیم … همه چیز به ظاهر آماده و همچنان در بیم و امید . هر بار همه چیز رو نگاه میکردم … همه توانایی من حتی لایق درخواست چنین فرشته ای نبود … مرحمتی دیگر میطلبید . آنچه وصل یار را ممکن میسازد تلاش عاشق نیست که لطف معشوق است …
- مراسم فقط در حضور نزدیکترین نزدیکان انجام شد … بار اولی بود که آرامش من نشان از ناتوانی در سخن داشت نه آن آرامش ذاتی ای که سنگ سخت رو به التماس برای شنیدن سخنم وا میداشت … ” تو ” ی من روبروی من نشسته و حتی توانایی بلند کردن سرم رو برای دیدنش نداشتم … نمیدانم ، شاید حال ” تو ” ی من بهتر از من نبود و شاید داشت به آرامی ” تو ” ی خودش رو در لباس خواستگاری آرام و محجوب میدید …
- لبها میجنبید ، ابتدا و انتهای حرفها و نگاهها به ما دو نفر ختم میشد … ولی گویا برای من ابتدایی که شروع شده بود به انتهایی بی انتها ختم میشد … حتی نفس کشیدن از یاد منی که آزادانه نفس میکشیدم رفته بود …
.
.
.
- گاهی مهمترین اتفاقات زندگی جامه ای ساده میپوشند … گاهی شیرین ترین اتفاقات زندگی آدم بسادگی لبخند کودکی که اون بین بیخیال میچرخید ، میخندید و شادی ای رو در اون بین میپراکند از گوشه ای سرک میکشند … اون کودک به یقین میدانست که شده آنچه باید میشد … فرشته ی کوچک خوشبختی در اون بین راه میرفت و بی خیال میخندید … شاید تنها او بود که تبریک به مناسبت نامزدی ام رو با زبانی که تنها خودش میدانست زمزمه میکرد …
- لطف فرشته شامل حال من شده بود … لبخند فرشته ی کوچک خوشبختی این معنی رو میداد …
- امروز جمعه 18 شهریور ماه 1390 ما رسما نامزد شدیم …
یک شاخه گل از دسته گلی که برای مراسم نامزدیمان به خانه ” تو ” ی خودم بردم …
