امروز چهارشنبه 27 ژولای 2011 میلادی مطابق با 05 امرداد ماه 1390 خورشیدی …
- سلام
- گاهی فرق نداره که سوزن رو چطوری بنویسی حتی اگه نوشته بشه صوظن باز هم وقتی بهت میخورده دردت میگیره … تازه اگه شانس بیاری و بخوره و نه اینکه احیانا … آره …
- فرقی نداره که تهران رو با کدام ت و یا چطوری مینویسند … تهران ، طهران ، تی رون ، تهرون … این شهر برای من تا این اواخر که شبها بعد از 16 ساعت پرواز واردش میشدم و از این فرودگاه به اون فرودگاه میرفتم و یا اول روز که واردش میشدم که بچه های وبلاگی رو ببینم و بعدش ساعت 2 صبح ایران رو ترک کنم ، بجز این ، معنایی غیر از اعصاب خوردی ، شلوغی ، همهمه و تزریق استرس نداشت …
- همین تهران استرس زا برای منی که شهرم به اندازه ای کوچیکه که میشه شمال تا جنوب شهرش رو در بدترین شرایط طی 45 دقیقه طی کرد … تبدیل شد به شهری که دوست داشتم هر لحظه از حضور امروز من درش به اندازه یک سال طول داشته باشه … بله … پیش میاد زمانی که آدم به خاطر موضوعی دیدش نسبت به چیزی عوض میشه … حتی دیدش نسبت به شهری مثل تهران …
- قرار بود که با پرواز روز سه شنبه تهران باشم و مسیح رو ببینم که این اتفاق نیفتاد و باالاجبار با ماشین سواری کرمانشاه رو ساعت 13:30 به مقصد تهران ترک کردم … حدود 19:30 مسیح رو در تهران ملاقات کردم … دیدار کوتاه بود … شب رو در خانه مسیح بودم … حکایت ” نخورده مست ” حکایت فردای من بود … لحظه ی دیدار من با “تو” ی من در فردایی اتفاق می افتاد …
- صبح حدود ساعت شش با مسیح از خونه بیرون اومدیم … من با آژانس به خانه خاله رفتم تا وسایلم رو اونجا بگذارم … آژانس بعدی من رو به محل دیدار میبرد …
- فرقی نداره که تهران رو با کدام ت و یا چطوری مینویسند … تهران ، طهران ، تی رون ، تهرون … این شهر برای من تا این اواخر که شبها بعد از 16 ساعت پرواز واردش میشدم و از این فرودگاه به اون فرودگاه میرفتم و یا اول روز که واردش میشدم که بچه های وبلاگی رو ببینم و بعدش ساعت 2 صبح ایران رو ترک کنم ، بجز این ، معنایی غیر از اعصاب خوردی ، شلوغی ، همهمه و تزریق استرس نداشت … و این بار در اون همهمه و ازدحام ، من ایستاده بودم تا “تو” ی من وارد این صحنه ی پر ازدحام بشه …
- تهران با همه دود و ازدحام ، با تمام ماشینها ، مسافرهای خسته ، با تمام فریادها و دادها و با تمام شلوغی تبدیل شد به آرام ترین نقطه ی دنیا … مسیری رو با هم قدم زدیم … آرام آرام سر صحبت باز شد در تمنای شنیدن جملات … کسی بین ما غریبه نبود …
- در مورد مهمترین مسایلی که باید صحبت میشد صحبت به میان آمد … منطق و نه احساس میتونه خطاها رو کاهش بده … این رو هر دوی ما میدونستیم …
- برای نهار به رستوران رفتیم … تمام قد ایستادم و میز رو چیدم تا بخونه احترام رو در حرکاتم … نگفته میتونیم خیلی چیزها رو از حرکات هم متوجه شیم …
- قدم زدنها تا عصر ادامه پیدا کرد … صحبتها شد از دغدغه خاطرها … از نگرانی ها ، امیدها ، آرزوها …
- حین صحبت در مورد متنی که قبل از مرخصی نوشته بودم شکایت کرد که چرا این کار رو کردی و اصولا کار خطرناکی بوده گذر از تراسها برای مرخصی …
.
.
.
- غروب می رسید … غروبی که درش امید به طلوعی نو جوانه زده و رشد میکرد … با آرامش اجازه دادیم که بین “تن هامان” فاصله بیفته … چه غم ، “تنهایی مان” دیگر نبود … وقت رفتن چیزی رو بهم بخشید … تا وقتی به خانه خاله رسیدم بوی عطری زنانه من رو بین زمین و هوا نگه داشته بود … با چشمانی بسته ، نقش چشمانی رو مینگریستم که من رو اون روز از دنیا جدا کرده بود … حکایت نخورده مست حکایتی منی است که حتی خمار شکن به مستی اش می افزاید …
- صادقانه بگم گذر از تراس ها واقعا می ارزید …
- فعلا …
سلام
عشقتون پاینده باد همیشه
__________________________
احسان عیوضی مینویسد : همیشه …
اول از هر چیز سلام علیکم…
آخیییییییی چه با مزه بود این دیدار عسلی !!!
فقط یه سوال : ببخشید ها مگه تو رستوران گارسون چیکاره است که شما میز چیدی ؟؟؟؟؟؟
راستی در دیدارهای قند و عسل و شکلاتی بعدیتون ابراز ارادت ما هم به “توی” خودتون فراموش نشه …
__________________________
احسان عیوضی مینویسد : سلف سرویس بود رستوران …
بهرحال بعد از اینهمه مدت دوری حق دارید که از دیدارتان طعم “عسل” به خاطره ذائقه سپرده باشید. اصولا گفته اند که: دیدار یار غائب دانی چه ذوق دارد؟/ ابری که در بیابان بر تشنه ای ببارد! بعله!
__________________________
احسان عیوضی مینویسد : طعم عسل داشت … چون یار غایب بود طعمش عسلی تر بود …
ای احسان خان ِ عیوضی ِ مردادی-آگوستی ان شالله که ازین به بعد هر روز زندگیت طعمش مثل عسل باشه،البته در کنار “تو”ی ِ عزیزتان
__________________________
احسان عیوضی مینویسد : ای معمار بیکار مردادی آگوستی !!! متشکرم من … متشکرم …
وقتی ادم مرخصی با طعم البالو بیاد و دیداری با طعم عسل داشته باشه
چه هلووویی میشه اون ادم اوووووووووووووم…
__________________________
احسان عیوضی مینویسد : ببخشید ببخشید … شما احیانا از کنار یه شهر … گذری نداشتید ؟؟؟ آدم میترسه !!!
بعدش میخوای ما الان مخالفت کنیم با بابای محترم نه تو اصلا تلفن اون توی خودتو بده تا من یه صحبتایی در باره مخالفت با پدر گرام باهاش داشته باشم …ها چطوره ؟
__________________________
احسان عیوضی مینویسد : آرام جان … من هلوم اصلا … قبول ؟؟؟؟ ها ؟؟؟ قبوله ؟؟؟
بعدشم تهران به این خوبی چشه بچم اینهمه ازش بد گفتی…
__________________________
احسان عیوضی مینویسد : آخ آخ آخ … نه تو رو خدا … خیلی شلوغه … آدم یاد نمازای نخوندش می افته بس که مثل روز قیامت میمونه !!!
ما که نیومدیم شهرتون که ببینیم زیباییهاشووو انشالله بزودی باید یه سری بیایم فکر کنم …
من خودم و پیش پیش دعوت کردم که یه وقت از قلم نیوفتم
__________________________
احسان عیوضی مینویسد : دعوتی شما … حتما … مگه میشه ؟؟؟
سلااام چه خوشحالم براتون ایشالا طعم زندگیت با وجود تو عسل شود.. درک کردم این نوشته تونو..طهران..تهران ..تحران ..ته ران . تهرون..اافرین خیلی فشنگ حس خودتو گفتی..
__________________________
احسان عیوضی مینویسد :
سلام
انشالله زندگیتون لحظه به لحظه اش پر از طعم عسل باشه و دیدارها لحظه به لحظه نزدیکتر!
حلال کنید …
التماس دعا…
بخاطر تمام زحمتها حلال کنید.
خدا نگهدار…
__________________________
احسان عیوضی مینویسد : من یه مثل دارم … همه چیز درست میشه … همه چیز …
به به. بازم مبارک.
__________________________
احسان عیوضی مینویسد : متشکرم … خیلی متشکرم …
احسان چرا جلوی مردادی آگوستی که نوشتی علامت تعجب گذاشتی؟؟؟چیش تعجب داره؟؟؟نکنه این آگوست هم به همون قضیه ی “خواب و 10 شب و اینا” ربط داره؟؟؟؟!!
__________________________
احسان عیوضی مینویسد : نخیر … علامت تعجب در جلوی مردادی آگوستی نشانه کیفیت کالا میباشد و اعتبار دیگری ندارد …
وااااااااااااااای آقای عیوضی =)) من پهن شدم زیر میز بس که جوابی که به آقای آرام دادین باحال بود…یاد نمازای نخونده؟؟؟؟=))
)
یعنی ترکیدم هااااا
__________________________
احسان عیوضی مینویسد : خب آره خب …
__________________________
احسان عیوضی مینویسد : غنیمتی است …
میگم احسان
حالا که این “تو”ی تو تشریف آورده، آنیتا و حلیمه و اون یه اتوبوس مامانهای رنگارنگ بچه هات چی شدن؟
برنامه ای براشون نداری؟
__________________________
احسان عیوضی مینویسد : در همون پستی که در مورد مامانا و بچه ها توضیح دادم این یکی رو هم نوشتم خب … بس که عجله دارین تا ته پست رو که نمیرن بخونن نتیجش میشه این !!!
سلام
در ابتدا امیدوارم ثانیه ثانیه زندگیتون طعم عسل داشته باشه و خوشبخت باشید.
ولی اقا احسان شهر ما به این بزرگی کلان شهر نیستیم که هستیم شهر تاریخی نیستیم که هستیم .بعدشم فکر میکنم شبها که ترافیک نباشه بشه 45دقیق همه شهر رو گشت .
__________________________
احسان عیوضی مینویسد : متشکرم … کلان شهر هستیم ولی خب … آره خب …
راستی آقای عیوضی یه سوال فضولانه؛
این “تو”ی شما اینجا رفت و آمد دارن؟ کامنتای ما رو میخونن؟
__________________________
احسان عیوضی مینویسد : فکر میکنم تحت تدابیر شدید امنیتی هستیم به جان خودمان …
خب نگفتی بعدش چی شد
منتظر ادامه داستان هستیم مشتاقانه
__________________________
احسان عیوضی مینویسد : چشششششششششم …
آقای عیوضی در راستای اینکه چند روز دیگه تولدتون هست،تولدتون پیشاپیش مبارک
http://www.care2.com/send/pickup/121/387/800/126/153/077/
لینک بالا رو باز کنید….
امیدوارم 1000سال عمر با عزت داشته باشید البته 1000به علاوه اون950 سال ِ دیگه
__________________________
احسان عیوضی مینویسد : مبارک باشه … اصلا مگه میشه مبارک نباشه …
سلام
چه حس خوبی …
خیلی تبریک…
مستدام و پایداربمونه این حس تا همیشه …
__________________________
احسان عیوضی مینویسد : تا همیشه …
روان می نویسی و دوستش داشتم. سیاه نمی نویسی و تلخ (بر خلاف اون چیزی که این روزها به شدت مد شده).
رستوران سلف سرویس !!! دلم تنگ شد واسش. ما اینجا از این رستوران ها نداریم.
__________________________
احسان عیوضی مینویسد : سلام …
کیفیت کالا:)))))))))))
حالا کجای کارید آقای عیوضی!!اوباما هم مردادی آگوستی ِ حتی علی حاتمی هم…کلا آدما همشون آرزو داشتن مردادی بشن
ماه های دیگه هم محترم هستناااا
بازم پیشاپیش تولدتون مبارک
__________________________
احسان عیوضی مینویسد : متشکرم … بله البته مرادی آگوستی کیفیت کالاش بیشتره … به جان خودم !!!!!!
سلام.خوشحال میشم که شما اولین نفری باشی که به وبلاگم سر میزنی
اگه دوست داشتی منو توی لیست دوستانت قرار بده.
__________________________
احسان عیوضی مینویسد : به امید موفقیت بیشتر …