خاطرات من

این نوشته ها رو نمیتونید به صورت real time در برگه ” الان دارم چی کار میکنم” بخونید . چون در حال سفر بودم !!!

اون روز جمعه 02 اکتبر 2009 میلادی مطابق با 10 مهر ماه 1388 خورشیدی

ساعت 19:00 دیروز از کرمانشاه به سمت تهران پرواز کردم … خانوادم از یک طرف و دوستان هم از طرف دیگه با اس ام اس و تماس باهام خداحافظی میکردند …
میگن آدم باید سبک سفر کنه ولی میدونید من علاوه بر یه ساک 28 کیلویی و یه کوله 4 یا 5 کیلویی ، سنگینی دیگه ای رو احساس میکردم که گرچه هیچ باسکولی در هیچ فرودگاهی در سرتاسر عالم نمیتونه وزنش کنه ولی میدونی که باید تا مقصد و حتی تا چند روز بعد از اینکه اوضاع برات عادی میشه حملش کنی و من یکی از اون بارها رو داشتم …
به تهران رسیدم و مسیح به استقبالم اومد … البته همراه با مسیح من همزمان به طور دائم در حال ارسال و دریافت اس ام اس بودم … بعدش همراه مسیح به محل قرار برای دیدن رضا مشیری رفتیم … رضا در حال حاظر در متروی تهران مشغول به کاره … خاطرات دوران سربازی دوباره زنده شد ، سوتی ها ، جیم شدنها ، متلکها و هر چیزی که توی دوران سربازی هر جوانی میتونه رخ بده رو دوباره برای هم زنده کردیم … از 118 گفتیم ، ( آخه میدونید خیلی از اسامی از ذهنمون پاک شده و فقط شماره و یا محل خوابش یادمون مونده … ) … شام رو با هم خوردیم و بعدشم از هم جدا شدیم … من با مسیح تا محلی رفتم که بتونم با آژانس به فرودگاه امام برم … مسیح حالش خوب نیست … در واقع اصلا حالش خوب نیست … و این موضوع باعث شد که من در گرفتن آژانس اصرار بیشتری به خرج بدم تا اون بتونه و بره استراحت کنه … حتی این احتمال وجود داشت که شنبه رو بره بیمارستان … خلاصه از مسیح جدا شدم و به طرف فرودگاه رفتم …

ساعت حدود 02:20 پرواز ما به سمت فرانکفورت انجام میشد … بارها رو تحویل دادیم ولی اون بار کذایی رو نمیتونستم تحویل بدم … اون بار رو به هیچ کس نمیدم … در ضمن یادم رفت بگم که ما چهار نفر بودیم …

آقایی که مسئول دریافت مدارک ما بود ( فرودگاه امام )

تابلوی روی سر همون آقا !!!!

صبحانه لوفتهانزا که در فرودگاه سرو میشه و شامل یه تکه گوشت ، نان ، دسر میوه ، عسل ، کره ، مربا ، آب پرتقال ، چایی و شیر هستش . البته نوشیدنی ها رو باید خود شخص شخصا بره و بر حسب دلخواهش برداره …

فرودگاه فرانکفورت – نمای داخلی البته از اونجایی که من نشستم …

و در حال حرکت به سوی مکدونالد …

این درب ورودی مکدونالده …

و این هم محوطه داخلی

نمیگین نوش جان ؟؟؟

الان هواپیما در حال نشستن در مالابو پایتخت گینه استواییه .

و اتفاق جالب … اینکه وقتی رسیدیم دیدیم که ساکهامون نرسیده … نصف بیشتر مسافرها ساک نداشتند و در این جور مواقع قبل از خروج از فرودگاه بهتره که مراجعه کنید به دفتر هواپیمایی که بلیطش رو دارید و فرم نرسیدن ساکتون رو پر کنید تا اگه پیدا نشد بتونید بعد تر بر اساس همون برگه ای که براتون پر کردند و یک نسخشم دستتونه ادعای خسارت کنید ، همراه ما هشت عدد بسته و ساک بود که دوتاش رسید و این هم برگه ضمیمه بارها هست که روی بلیط من جا خوش کرده …

این هم پرواز مالابو به باتا …

امیر حسینی رو در فرودگاه باتا ملاقات کردیم … به خانه رفتیم و شام خوردیم … خوابیدن در هوای شرجی اقیانوس و فکر اینکه چه میشود و جواب اینکه ” هر چه پیش آید خوش آید ” …

و خوابی عمیق به وسعت اقیانوسی که در فاصله چند متری ما آرام در حال تلاطم است … گویا قصه ای میخواند … قصه ای از دریانوردانی که درد زخم عشقشان بیش از درد زخمی است که کوسه ای بی محابا بر بازویشان به یادگار گذاشته و آب شور دریا هر بار با بوسیدن زخم چیزی را در یادشان زنده میکند … گاهی اثر یک بوسه ، از زخم دندان کوسه دردناک تر است … بسا که آن شیرین بود و این زخم با شوری آب دریا به فغان می افتد … عجبا که شیرینی از شوری رنجی بیش دارد …

شب به خیر …

فعلا …